Mijn persoonlijke verhaal. Niet weten waar het schip strandt is beter dan de boot missen

Daar zit je dan. Iedere dag vertrek je naar hetzelfde baantje, dezelfde collega’s en dezelfde mensen om je heen. Je voert dezelfde taken uit als de dag ervoor en neemt je pauze iedere dag op dezelfde tijd. Een bezoekje aan de tandarts om die rotte kies er eindelijk eens uit te trekken kost je een halve vakantiedag. Want ja, de tandarts geeft je ook wel echt dat vakantiegevoel. Mijn weg naar het worden van een Digital Nomad is ontstaan uit deze struggles. En dit pad heb ik bewandeld door te vallen en opstaan. Daarom deel ik graag met jullie mijn verhaal en hoe ik ben gekomen waar ik nu ben.

Het zweet in mijn bilnaad voor 2 weken zomervakantie

Ik had precies hetzelfde bij mijn ouders gezien. Van maandag tot vrijdag hard werken. Iedere avond bij het avondeten werd er gepraat over de frustraties op het werk. De weekenden waren er voor de familie; op zaterdag gezellig een boswandeling maken, en op zondag opa’s en oma’s bezoeken. En dit herhaalt zich bijna het hele jaar, totdat het dan zomervakantie is. En die zomervakantie, dat is me toch genieten! Dat is hetgene waar het hele jaar naartoe wordt gewerkt. Een paar weekjes naar Renesse, op de camping in Frankrijk of misschien dit jaar wel naar een luxe hotel in Griekenland. Waarna je vervolgens weer terug komt in het normale leven. De plek waar je weer een jaar hard moet werken voor die paar weken vrijheid.

Omgaan met de sleur

De sleur herkennen we waarschijnlijk allemaal wel. Of het nu gaat om de routine van het dagelijkse leven, je baan of zelfs je relatie. De sleur komt er nu eenmaal regelmatig in. En eigenlijk vond ik dat zo erg nog niet. Ik klaagde er natuurlijk maar al te graag over, maar echt iets doen, ho maar. Want dat zou betekenen dat ik daadwerkelijk de controle zou moeten nemen en mijn comfortzone moeten verlaten. Bah, dat is eng.

Na een kleine 2 maanden daten pakte ik mijn koffers en verhuisde ik naar Ierland.

Herken je dit?

Je bent het helemaal beu en besluit de touwtjes weer in handen te nemen. Het roer om te gooien en je leven een andere richting te geven. Je verhuist naar een ander land, plant een wereldreis of besluit om simpelweg ontslag te nemen en voor jezelf te beginnen. Een keuze die ontzettend veel angst en twijfel met zich meebrengt, maar die je gelukkiger zal maken dan je ooit bent geweest. De dagelijkse sleur past namelijk niet bij iedereen. Sommige vogeltjes horen niet in een kooi. 

Dag Nederland, hallo Ierland!

Dus maakte ik de stap om naar Ierland te verhuizen. Het land waar ik innerlijke rust voelde en ook nog eens de liefde van mijn leven ontmoette. De keuze was dus ook al vrij snel gemaakt. Na een kleine 2 maanden daten pakte ik mijn koffers en verhuisde ik naar Ierland. Een flinke stap hoor, om zomaar alles definitief achter je te laten. Maar zodra ik in het vliegtuig van Eindhoven naar Dublin zat, kon ik eindelijk ademhalen en wist ik dat het de juiste keuze was.

We hadden elkaar, samen met doelen voor de toekomst, en dat was genoeg.

Genieten van een kopje koffie op het terras

Maar het maken van een keuze en het nemen van de stap is niet genoeg. Ook na deze enorme verandering in je leven, moet je blijven vechten. We hadden geen huis, maar deelden een kamer met een matras op de vloer. Geen auto, geen baan, geen netwerk aan vrienden en familie om op terug te vallen. Genoeg redenen om gillend terug te rennen naar Nederland. Maar we hadden elkaar, samen met doelen voor de toekomst, en dat was genoeg.

Vanuit de kleine slaapkamer in een house to share dat ons ‘thuis’ was, zocht ik als een gek naar een baan, een auto en een woning. Maar nam ik ook de tijd om te gaan hardlopen, of even te wandelen. Genieten van het feit dat ik de stap heb genomen, ook al is er nog geen licht aan het einde van de tunnel te zien. Genieten van een kopje koffie op het terras, de vele straatjes en wilde bossen ontdekken die Ierland rijk is, en ‘s avonds de kaarsjes aansteken in onze kleine kamer, om vanaf ons matras de sterren te bekijken.  

Vond ik mijn werk leuk?

Die baan waar ik jaren voor gestudeerd had, kon ik niet krijgen. Ik was Nederlands, en dat beviel de authentieke Ierse werkgevers niet altijd helemaal. Dus eindigde ik als Scheduler in een callcenter van een groot IT bedrijf. Ontzettend leuke collega’s maakte het helemaal geen verkeerde baan, maar het was toch ook zeker niet waar mijn hart lag. Toch heb ik hier ruim 2 jaar doorgebracht. Omdat ik het leuk vond? Nahh. Simpelweg omdat er geld binnen moest komen.

Totdat ik het beu was. Verhuisd naar een ander land kwam ik nog in diezelfde bekende sleur terecht. En die sleur maakte me gestresst, prikkelbaar en helemaal geen leuk mens. Na 1,5 jaar in het callcenter besloot ik dan ook dat het genoeg was: ik ging voor mezelf werken.

Ik wachtte (enigszins) geduldig op de ‘big fish’ die mij de doorslag zou geven om mijn baan op te zeggen.

Ga ik alle zekerheid opgeven?

Maar ook dat had flink wat werk omhanden. Het is niet makkelijk om de zekerheid van een goede baan, een vast contract, een zorgverzekering en alles wat erbij komt kijken op te zeggen. Dus begon ik gratis artikeltjes te schrijven om mijn portfolio weer recent te maken. Pakte ik onderbetaalde opdrachten op om maar aan het werk te zijn. Het lijstje opdrachtgevers werd steeds groter – niet gek ook, kijkend naar het minimumtarief waar ik voor werkte. Ik wachtte (enigszins) geduldig op de ‘big fish’ die mij de doorslag zou geven om mijn baan op te zeggen.

En wat denk je? Die big fish kwam natuurlijk niet. Ruim zes maanden bleef ik vast zitten in dezelfde routine, dezelfde soort opdrachtgevers en eenzelfde inkomen. Een spaarpotje maken zat er niet in en hoewel mijn portfolio weer helemaal up-to-date was, was de stap om ontslag te nemen eigenlijk nog veel te groot. En toch heb ik de stap genomen.

De sprong in het diepe

Mijn opdrachtgevers waren op één hand te tellen en mijn maandelijks inkomen was net niet voldoende om van rond te komen. En toch deed ik het. Iets in mij vertelde me dat ik niet verder zou komen als ik de stap niet zou nemen. Dat ik maanden tot jaren bij dat callcenter zou kunnen zitten, wachtend op de grote dag waarop ik eindelijk voor mezelf zou kunnen gaan werken, om er na jaren achter te komen dat deze dag nooit zou komen.

Want zolang jij je intuïtie volgt, komt het goed.

Dat stemmetje in je hoofd

Ik heb de stap genomen en heb geen moment spijt gehad. Twijfel wel. Ontzettend veel. Dat stemmetje in je hoofd neemt namelijk iedere kans die hij heeft om je angst wat aan te wakkeren. Wat als je de rekeningen niet meer kunt betalen, wat als je niet genoeg verdient, wat als je faalt?! De uitdaging ligt dan niet in het nemen van de stap, maar in het vertrouwen op je gevoel. Het negeren van dat stemmetje in je hoofd, en geloven in dat gevoel diep onder in je buik, dat je altijd verteld wat je moet doen. Want zolang jij je intuïtie volgt, komt het goed. Misschien niet op de manier waarop je gedacht of gehoopt had, maar het komt goed.

Gooi het roer om

Neem de controle over je leven weer in eigen handen. Jij bent de kapitein van je eigen schip. Gooi het roer om! Geloof in jezelf en in je eigen kracht, heb vertrouwen en blijf positief. Geef negatieve gedachten, angst en twijfel geen kans, en overstem ze met zelfvertrouwen, positiviteit, liefde en geloof. Want zolang jij in jezelf, je doelen, je talenten, je krachten en je toekomst gelooft, wordt het waarheid. Alleen jij bepaalt de koers van je leven, wat de wereld om je heen ook doet. Jij bent de kapitein van je schip.

 

2 comments

  1. Mooie titel, mooi verhaal! Ik heb lang geleden ook het roer omgegooid en ben naar het buitenland vertrokken en daarna heb ik in andere opzichten het roer ook nog wel eens omgegooid, niet wetende hoe het verder moest, maar wel zeker wetend dat het zoals het was niet langer goed was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*